متن کامل نامه طاهر نقوی زندانی سیاسی آذربایجانی محبوس در زندان اوین
مورخه ۱۴۰۵/۷/۲۶، روز یکشنبه، با مراجعه‌ی ریاست بازرسی زندان اوین، از محتوای نامه‌ی آقای دکتر پزشکیان خطاب به رئیس قوه‌ی قضائیه، در خصوص پیگیری وضعیت حقوقی و درمانی و آزادی اینجانب، مطلع شدم. ضمن قدردانی از آقای رئیس‌جمهور بابت نامه‌نگاری و پیگیری آزادی این حقیر، نکاتی چند را خدمت هموطنان عزیز معروض می‌دارم.
۱- چرا پس از سه سال؟
شهریار بزرگ می‌فرمایند:
«آمدی جانم به قربانت، ولی حالا چرا؟»
مردم شریف سرزمینم! همان‌گونه که می‌دانید، اینجانب به همراه تعداد کثیری از فعالان سیاسی و مدنی آذربایجان، به‌دلیل دفاع و تلاش برای به‌رسمیت‌شناختن زبان مادری، احقاق حقوق شهروندی و رفع هرگونه تبعیض، در سال ۱۴۰۲ با اتهامات واهی و به‌ناحق به بیش از صد و چهل سال حبس محکوم شدیم و به زندان اوین افتادیم. مسبب و بانی این پرونده‌سازی‌های کاذب، به ادعای ما، بخشی از بدنه وزارت اطلاعات است؛ وزارتخانه‌ای که مستقیما تحت نظارت شخص آقای رئیس‌جمهور به انجام وظیفه مشغول است.
در طول این سه سال اسارت، در اعتراض به پرونده‌سازی‌ها و بازداشت‌های غیرقانونی، دو مرحله اعتصاب غذا کردیم. همچنین، بیش از یک ماه، خانواده‌های زندانیان و تعدادی از فعالان مدنی آذربایجان در اعتراض به بازداشت‌های غیرقانونی و آزار و اذیت زندانیان، در مقابل زندان اوین تجمع کردند. اکثر خبرگزاری‌های داخلی و خارجی و نیز فضای مجازی، اخبار این اعتراض‌ها را منعکس کردند. با وجود این و با آن‌که چندین بار با دفتر رئیس‌جمهور مکاتبه کردیم، چگونه است که ایشان پس از سه سال به یاد آزادی بنده افتاده‌اند؟
جالب آن‌که در جریان تجمع خانواده‌های زندانیان در مقابل زندان، بانویی سالخورده از خوزستان که پیش‌تر همسایه‌ی ما بود، از وضعیت اسفبارمان مطلع شد. ایشان در اعتراض به این روند، هم در تجمع مقابل زندان شرکت کرد، هم اعتصاب غذا کرد و هم در داخل زندان به ملاقات ما آمد اما از رئیس‌جمهوری که از عدالت قومی سخن می‌گفت، با همین شعار رأی مردم را گرفته بود و مهم‌تر از همه، وظیفه و تکلیف شرعی و قانونی دفاع از حقوق شهروندان را بر عهده داشت، صدایی بلند نشد.
به نظر اینجانب، برای حل این مشکل، آقای رئیس‌جمهور نیازی به نامه‌نگاری با رئیس قوه‌ی قضائیه نداشتند. اگر ایشان به وظایف خود در نظارت بر زیرمجموعه‌هایشان به‌درستی عمل کنند، دیگر ضرورتی نخواهد داشت که مشکلاتی از این دست، به‌صورت موردی پیگیری و حل‌وفصل شوند.
مهم‌تر آن‌که ایشان می‌توانند با حذف آن‌چه که من «بخش ضدترک» در نهادهای امنیتی تحت امر ریاست‌جمهوری می‌نامم و نیز با به‌رسمیت‌شناختن تمامی حقوق قانونی، از جمله حق آموزش و استفاده از زبان مادری و سایر حقوق مشروع همه‌ی اتنیک‌های غیرفارس این سرزمین، به‌صورت برابر و هم‌سطح با حقوق شهروندان فارس، یک‌بار برای همیشه گامی مؤثر در جهت تحکیم وحدت ملی بردارند.
۲. آزادی یک نفر یا دفاع از حقوق همه؟
آقای رئیس‌جمهور قطعا می‌دانند که اینجانب به‌دلیل اعتراض به تبعیض‌ها و بی‌عدالتی‌ها و دفاع از حق زبان مادری همه‌ی کودکان اقوام و اتنیک‌های غیرفارس این سرزمین، امروز در حال گذراندن دوران حبس خود هستم.
این‌که رئیس‌جمهور از میان این جمع کثیر از ستمدیدگان، صرفا پرونده‌ی قضایی یک نفر- آن هم بنده‌ی بخت‌برگشته – را برای نامه‌نگاری و پیگیری آزادی انتخاب کند، هم مایه‌ی شرمساری و خجالت اینجانب است و هم اقدامی غیرحرفه‌ای و غیرسیاسی و در شأن نشناختن جایگاه ریاست‌جمهوری است! چرا که، علاوه بر بنده، بسیاری دیگر از هم‌پرونده‌ای‌های من در گذشته و حال در زندان اوین محبوس بوده‌اند و دیگر فرزندان آذربایجان نیز در زندان‌های تبریز، اردبیل و ارومیه به سر می‌برند. آنان نیز به‌دلیل پیگیری مطالبات حقوق بشری ملت خویش و دفاع از حق زبان مادری، در پی پرونده‌سازی‌هایی که ما آن‌ها را به بخشی از عوامل وزارت اطلاعات نسبت می‌دهیم، گرفتار حبس‌هایی شده‌اند که از نظر ما غیرقانونی است.
مفتوح است. با این همه، دریغ از آن‌که خبری از پیگیری این موضوع از سوی رئیس‌جمهور محترم به گوش برسد.
آقای پزشکیان قطعا از وضعیت نابسامان اقتصادی کشور آگاه‌اند. ایشان فرزند و نوه دارند و گاهی آنان را گرد سفره‌ی خود جمع می‌کنند. همچنین، هر از گاهی در سخنانشان مخاطبان را به کلام امام علی (ع) در نهج‌البلاغه ارجاع می‌دهند و قطعا روایت ربوده‌شدن خلخال از پای دختر یهودی را شنیده‌اند؛ روایتی که بر اساس آن، امام علی (ع) از شنیدن چنین ستمی برمی‌آشوبند و آرزوی مرگ می‌کنند.
