تسلط بر زبان غیرِمادری ممکن است مغز را سریع تر پیر کند
در گزارشی جنجالی، پژوهشگران ادعا کردهاند که فشار مداوم برای تسلط بر یک زبان غیرِمادری — بهویژه زمانی که یادگیری در سنین بالاتر و تحت فشارهای زندگی انجام شود — میتواند بهجای تقویت مغز، فرآیندی از «فرسایش» عصبی را تسریع کند. بهگفته نویسندگان این مطالعه، تمرین دائمِ جابهجایی بین ساختارهای زبانی خارجی، سرکوبِ مداوم زبان مادری و تلاش مصمم برای دستیابی به استانداردهای گفتاری بیگانه، میتواند بار شناختی و استرس مزمنی را بر شبکههای اجراییِ مغز تحمیل کند که در بلندمدت به افزایش نرخ پیریِ بیولوژیک مغز میانجامد.
نویسندگان گزارش میگویند مکانیزمهای محتمل شامل افزایش فعالیت مزمن در قشر پیشپیشانی، تخلیه منابع شناختی، و تأثیرات نوروبیوشیمیایی ناشی از استرس مزمن است که به مرور ممکن است حجم ماده خاکستری و ظرفیت شبکههای توجه را کاهش دهد. طبق یافتههای این تیم پژوهشی، کسانی که در بزرگسالی بهزور و تحت شرایط ناایمن یا شغلی مجبور به کسب تسلط زبانی میشوند، در مقایسه با تکزبانهها یا کسانی که زبان دوم را در دوران کودکی طبیعی یاد گرفتهاند، «نرخ بالاتری از پیرشدن شناختی» را نشان میدهند.
این مطالعه، که دادههای خود را از نمونههایی با سطوح بالای فشار شغلی و مهاجرت جمعآوری کرده است، هشدار میدهد که سیاستهای آموزش اجباری، محیطهای کاری تکزبانهساز و تبلیغات «مهارت افزایی سریع» میتواند به یک پیامد ناخواسته منجر شود: افزایش آسیبپذیری شناختی در طول عمر.
