جمهوری اسلامی، آزربایجان و نوش داروی صندوق رای
انقلاب ۵۷ مردم ایران در راستای پایان دادن حکومت فردی و توتالیتر در ایران و برپائی حکومتی دموکراتیک که تجلی اراده آنان باشد تحقق یافت. لاکن مولود آن ترکیب متناقض جمهوری اسلامی شد.
تلاش نیروهای سکولار و جمهوری‌خواه در جهت حذف عنصر اسلامیت به جهت اکثریت دیندار جامعه ناکام ماند و اسلامگرایان با اتکاء بر همین حمایت مردمی که اتفاقا تجلی صندوق رای بود خواست خود را بر کرسی نشاندند.
نتیجه ملموس حمایت جامعه دین زده قدرتمند شدن اسلامیت و پایان جمهوریت شد تا عرصه قدرت صحنه انتخابات صرفا محدود به دایره اسلام گرایان شود. لاکن نوشیدن جام زهر توسط بنیانگذار آن خمینی و پایان جنگ ایران و عراق بدون هیچ دستاوردی آغاز ریزش پایگاه مردمی و ناکارآمدی گفتمان آن شد.
بیش از یک میلیون کشته و جانباز، ویرانی مملکت، ورشکستگی اقتصاد و تحریم‌های بین‌المللی که به جهت اعمال تروریستی و کشتار مخالفان در داخل و خارج اعمال شده بود پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی را تضعیف و در تنگنای بیشتری قرار داد.
لذا از میانه‌های دهه هفتاد جهت عبور از بحران‌ها افزایش حضور مردم در انتخابات به تاکتیک گفتمان اصلاح‌طلبانه روی آوردند که محمد خاتمی نماینده آن بود.
از آنجا که انتخابات ۷۶ آغاز پروژه نظام در جهت تمایل به اصطلاح بود با استقبال گسترده مردمی و انتخاب خاتمی روبرو شد که نتیجه‌ای غیر منتظره برای هسته سخت قدرت را رقم زد.
طبیعتا خروجی آن برای رای دهندگان چیزی جزء سرکوب، سوء استفاده حاکمیت از صندوق رای جهت نشان دادن مشروعیت مردمی، فریب جهان و کاهش فشار بین‌المللی و تثبیت دیکتاتوری فردی نبود. این استراتژی فریب تا انتخابات ۱۳۸۸ و سرکوب جنبش سبز و دعوت به تکرار خاتمی برای انتخاب حسن روحانی در ۱۳۹۲ ادامه داشت.
اکنون در چهارمین دهه حیات جمهوری اسلامی خصوصا از اواسط دهه نود تاکنون جنایات جمهوری اسلامی با کشتار فله‌ای مردم به نقطه‌ای بی‌بازگشت رسیده است. شعار اصلاح طلب، اصولگرا – دیگه تمومه ماجرا در دوران ریاست جمهوری روحانی و عدم حضور ملموس مردم در آخرین انتخابات ریاست جمهوری نشانگر اتمام حجت مردم با حاکمیت بود.
از سوی دیگر فروپاشی ایدئولوژیک حاکمیت که انقلاب زن، زندگی آزادی در سال گذشته نماد بارز آن بود به همراه فساد اقتصادی سیاسی گسترده، انحطاط اخلاقی و آموزشی در جامعه و سیاست جنگ‌طلبانه منطقه‌ای و گسترش تروریزم به اذعان طیف گسترده‌ای از کارشناسان مسائل سیاسی، فلسفی و جامعه شناسی فروپاشی جمهوری اسلامی را ناگزیر نموده است.
در چنین شرایطی که نیاز به تغییرات بنیادین اجتناب ناپذیر می‌نماید به نظر می‌رسد استراتژیست‌های جمهوری اسلامی دوباره درصدد استفاده از تاکتیک همیشگی نوش داروی صندوق رای با کارت سوخته اصلاح‌طلبان در رنگ و لعابی دیگر هستند.
تایید صلاحیت چند چهره اصلاح طلب نظیر مسعود پزشکیان و رویکردهایی که در قبال غزه و خصوصا حادثه کرمان از سوی برخی جریانات در مرکز و پیرامون خصوصا در تخریب گروه‌های تحول‌خواه مخالف جمهوری اسلامی صورت می‌گیرد نشانگر نوعی زدوبند پنهان استمرار طلبان حکومتی با هسته سخت قدرت است.
بیانیه‌هایی که از سوی برخی گروه‌ها در مرکز و آزربایجان به بهانه نفی خشونت، دموکراسی، تساهل، توسعه در تبرئه عاملان خشونت، قتل، ترور و سرکوب صادر می‌شود پالس‌هایی از نوع گفتمان دفتر تحکیم وحدتی می‌دهد که منعکس کننده سخنان زیدآبادی‌ها و عبدی‌ها در تعامل با جمهوری اسلامی جهت نجات آن از ورطه فروپاشی و تداوم چرخه سرکوب و خشونت است.
آزربایجان نیز از این پروژه مستثنی نیست. تحرکات حکومت خصوصا در سال اخیر نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی هم از سوی اصولگرایان و هم اصلاح طلبان درصدد فریب و جذب آزربایجان به صندوق‌های رای است.
بدین ترتیب که ملی گرایان رادیکال را با وعده‌هایی نظیر رفع خطر توسعه طلبی کوردی در آزربایجان غربی، تدریس زبان مادری و احیای دریاچه اورمیه را توسط اصولگرایان و بخش محافظه کار دموکراسی خواه را با وعده و شعارهای کلیشه‌ای اما مدرن نظیر تمرکز زدائی، رفع حجاب اجباری، توسعه و مردم سالاری دینی از سوی اصلاح طلبان به عرصه سیرک انتخاباتی بکشد.
طبیعتا هر فرد و گروهی در انتخاب راه خود چه مرکز چه پیرامون آزاد است. لاکن تجربه بیش از دو دهه شکست و نتایج فاجعه بار گفتمان فریب اصلاح طلبی، جایی برای آزمون دوباره نمی‌گذارد.
تبلیغ و شرکت در چنین سیرک بی خاصیتی در جامعه به شدت قطبی ایران که اکثریت جامعه نفرت و انزجار عمومی خود را از کلیت حاکمیت جمهوری اسلامی به صورت کاملا عریان به نمایش گذاشته‌اند چیزی جزء اهانت به خون جان باختگان بی‌گناه و کمک به تداوم بیش از چهار دهه حکومت جهل و سرکوب نیست.
در حالیکه معترضین در خیابان‌ها پرپر شده و فعالین سیاسی تحول خواه در زندان‌های جمهوری اسلامی شکنجه و اعدام می‌شوند واگذاری ابتکار عمل به روشنفکر مآبان عافیت طلبی که بدون هزینه‌ای، فرصت طلبانه در صدد بهره‌برداری از ضعف حاکمیت برای شراکت در قدرت هستند دور از اخلاق و منش سیاسی بوده و ایجاب می‌کند که نیروهای تحول خواه ضد تبعیض و دیکتاتوری از جمله تشکلات و فعالین ملی آزربایجان اجازه تکراری دیگر را نداده و با تمام توان جهت رهائی از یوغ بیش از صد سال تبعیض، استعمار و استثمار که امروز در حاکمیت جمهوری اسلامی ایران تجلی یافته است با رویکردی روشنگرایانه جامعه آزربایجان را به تحریم سیرک انتخاباتی مضحک فراخوانند.
منابع زمینی، زیرزمینی، انسانی و محیط زیست و فرهنگ و زبان آن توسط رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی به یغما رفته و تداوم این حکومت نیز وعده‌ای جزء فلاکت و آسیمیلاسیون بیشتر نمی‌دهد.
طبیعتا سرنگونی جمهوری اسلامی اتمام کار نخواهد بود لاکن اولین و غیر قابل اجتناب‌ترین گام در راستای پایان دادن به تبعیض ملی و برقراری حکومت ملی و دموکراتیک در آزربایجان با اتکا به رای مردم آن خواهد بود.
گله‌جک بیزیم دیر.
«بابک بخت آور»
