درد و رنج بیصدایان روستای ماراش زنگان + ویدئو
مردم روستای ماراش/ مراش در ۱۲۵ کیلومتری جنوبغربی زنجان در دهستان انگوران، به دلیل احداث سد مجبور به کوچ هستند. قبل از سال ۱۳۸۸ و آغاز ساخت سد ۲۳۴ نفر ساکن این روستا بودند. طبق مصوبات دولت قرار بود در سال ۹۳-۹۴ پول خانه و باغ روستاییان پرداخته شود و روستاییان بتوانند با آن پول برای خود سرپناهی در دندی، مانیشان یا زنجان تهیه کرده و بروند پی فلاکتشان.
اما بخشی از مردم روستا به خاطر پرداخت نشدن پول خانه و باغهایشان هنور آنجا هستند و راضی به دریافت آن چندرغاز مصوب سال ۹۳ نیستند. از طرف دیگر باغهای اطراف و برخی از خانههای روستا تخریب شده، ماسه برداری قسمت بالای سد حجم انبوهی از آب را جمع کرده و باعث رخنه آب در بیشتر خانهها شده است. تخریب پل ورودی روستا توسط سدسازان باعث شده تا محصولات باغی به بازار نرسد و وعدههای مکرر مسئولان مبنی بر اینکه “بزودی پولهایتان را داده و روستا را تخلیه خواهیم کرد” باعث شده تا کشاورزان از رسیدگی به باغ و مزارع دلسرد شوند و نتیجه آن خشک شدن درختان و کاهش محصولات کشاورزی شده است. خلاصه محشر کبرایست وضع روستای ماراش.
هر کارشناسی که از طرف دولت برای برآورد قیمت خانهها و زمینها به روستا آمده، قیمتی ناعادلانه پیشنهاد کرده که با شرایط اقتصادی کشور هماهنگ نیست و حتی کفاف خرید یک قبر در شهر را نیز نمیکند. نابودی هر چه بیشتر روستا نیز باعث پررویی کارشناسان شده است. درست است که این خانهها کوچک و خرابند، ولی سرپناه آخر عمری این مردم که هستند و آنها میتوانند اینجا باغداری کنند. این جماعت چه کاری بلدند که بتوانند در شهر گذران زندگی کنند.
در میان انبوه مسائل آذربایجان، مسئله علویها یا همان جماعت اهلحق یکی از دغدغههای همیشگی من است. آنها بیصداترین مردمان ایران هستند و به سهم خود تلاش کردهام تا صدایشان باشم. محمدمهدی کرمی و نیکا شاکرمی نیز علوی بودند و ایرانگرایی یکسانساز حاضر نیست حتی کیش و آیین آنها را به رسمیت بشناسد. عجیب آنکه هم مردم شهر ماراش در ترکیه و هم مردم روستای ماراش در زنجان علوی هستند. اهالی روستای ماراش بارها به بخشداری و استانداری مراجعه کردهاند، ولی جوابی نگرفتهاند که شاید علوی بودنشان نیز در این میان بیتاثیر نبوده است.
برسد به دست بزرگوارانی که میخواهند صدای بیصدایان باشند. این شما و این بیصدایان روستای ماراش زنگان.
ابراهیم رشیدی
