منطق این طرح بر منافع اقتصادی مشترک استوار است؛ روسیه از صادرات گاز درآمد کسب می‌کند، اوکر
روسیه حتی پیش از انفجار خطوط لوله نورد استریم در سال ۲۰۲۲، صادرات گاز از این مسیر را متوقف کرده بود. در مقابل، اوکراین با وجود جنگ، انتقال گاز روسیه به اروپا را تا ابتدای سال ۲۰۲۵ ادامه داد.
احیای صادرات گاز می‌تواند میلیاردها دلار درآمد تازه در اختیار مسکو قرار دهد؛ در حالی که هیچ تضمینی وجود ندارد پوتین در برابر این امتیاز اقتصادی از اهداف نظامی و سرزمینی خود عقب‌نشینی کند.
از سوی دیگر، اتحادیه اروپا در ژانویه ۲۰۲۶ مقرراتی برای توقف تدریجی واردات گاز روسیه تصویب کرده که اجرای توافق احتمالی را با موانع حقوقی روبه‌رو می‌کند.
چالش اصلی این است که جنگ اوکراین صرفا ریشه اقتصادی ندارد، بلکه با اهداف ژئوپلیتیکی و جاه‌طلبی‌های سرزمینی کرملین پیوند خورده است.
بنابراین، بازگشت تجارت گاز پیش از دستیابی به آتش‌بس پایدار می‌تواند فشار اقتصادی بر روسیه را کاهش دهد، بدون آنکه امنیت اوکراین را تضمین کند. همکاری انرژی زمانی می‌تواند به تثبیت صلح کمک کند که پس از توقف قابل راستی‌آزمایی جنگ و ارائه تضمین‌های امنیتی معتبر آغاز شود.
