نه موفقیت و نه فلاکت، هیچکدام اتفاقی نیست

ازبکستان به جام جهانی فوتبال صعود کرد. آنها ۴۵ روز پیش نیز کار بزرگی انجام دادند و فوتبال زیر ۱۷ سال آنها در حالیکه دو بازیکن کلیدی خود را نداشت و دو بازیکن دیگرش نیز از بازی اخراج شد، عربستان میزبان را در فینال شکست داده و قهرمان آسیا شدند.

ورزشکاران ازبکستان در المپیک نیز با کسب هشت طلا نشان دادند که کیفیت اتفاقی نیست و مدیریت آن کشور با پوست اندازی مناسبی از دست فسیل‌های دوره شوروی رها شده و درهای جدیدی را به روی آن کشور گشوده است.

ولی اخبار این روزهای ایران عجیب و دردناک است. در این هفته السانا، دختر شش ساله اهل باقرآباد ورامین را بخاطر گوشواره‌هایش دزدیده‌اند و جسدش را در کوچه‌های اطراف انداخته‌اند. الهه حسین نژاد نیز قربانی دیگر این روزهاست که خبرش باعث توجه بیشتر مردم به ناامنی فزاینده ایران شده تا ایمان بیاوریم که جامعه گرسنه ایران وارد مرحله شکار برای سیر کردن شکم می‌شود.

از طرف دیگر سه ورزشکار ایران در کره‌جنوبی به اتهام تجاوز دستگیر می‌شوند و پرتابگر چکش نیز موبایل ورزشکار خارجی دیگری در می‌دزد تا معلوم شود که سرقت و تجاوز فقط مربوط به قشر گرسنه و معتاد جامعه نیست و فقدان اخلاق نیز جامعه ایران را وارد مراحل خطرناکتری می‌کند و شاید ترامپ حق دارد که ورود شهروندان دوازده کشور افغانستان، میانمار، چاد، جمهوری کنگو، گینه استوایی، ایران، اریتره، هائیتی، لیبی، سومالی، سودان و یمن را به خاک آمریکا ممنوع کند.

اردن نیز همزمان با ازبکستان روانه جام جهانی شد. آنها نیز ۱۶ ماه پیش به فینال آسیا رسیده بودند و این صعود اتفاقی نبود. جمله‌ای منتسب به محمدرضا شاه وجود دارد که از قرار گفته بود اگر اختیار انتخاب همسایگان را داشتم، هرگز با روسیه همسایه نمی‌شدم. از حیث همسایه، شاید اردن بدترین همسایگان ممکن را در جهان دارد و همسایگی با عزرائیل درد کمی نیست.

هشتاد سال است که مرز غربی آن کشور درگیر جنگ و آوارگی اسرائیل و فلسطین است و کشورهای سوریه و عراق نیز حدودا ۵۰ سال جنگ و ناامنی را به منطقه تحمیل کرده‌اند. ولی مدیریت اردن توانسته با وجود همه مشکلات موجود و حتی بدون داشتن نفت و گاز و با وجود میلیونها شهروند دگم و ایدئولوژیک، آن کشور را تا حدودی به آرامش و ثبات برساند و این تنها وظیفه دولت‌هاست.

نه موفقیت و نه فلاکت، هیچکدام اتفاقی نیست و فرار از همسایه‌ها و تافته و جدا بافته دیدن خود نیز دردی را دوا نمی‌کند و روزگار امروزی همه ما، نتیجه مستقیم حاکمانی است که بر ماها مسلط شده‌اند و همچنان نیز سرنوشت ما را رقم می‌زنند و از قرار مسیری بدتری از «شکار برای شکم» در انتظار ماست.

ابراهیم رشیدی