کشف نورولوژ در مغز بزرگسالان: تولید نورون های جدید در هیپوکامپوس حتی در دوران بزرگسالی ادامه دارد

یکی از مهم‌ترین بحث‌ها در علوم اعصاب مدرن بالاخره با یک مطالعه جدید حل شد که نشان می‌دهد مغز انسان در طول زندگی همچنان سلول‌های عصبی جدیدی تولید می‌کند.

این فرآیند که به نام نورولوژنز شناخته می‌شود، تا پیش از این مورد اختلاف نظر بود. برخی از دانشمندان معتقد بودند که نورولوژنز پس از دوران کودکی متوقف می‌شود، اما تحقیق جدید نشان می‌دهد که تولید سلول‌های مغزی جدید در هیپوکامپوس تا دوران بزرگسالی و حتی پیری ادامه دارد.

هیپوکامپوس، بخشی از مغز است که نقش حیاتی در یادگیری، حافظه و تنظیم احساسات ایفا می‌کند و برای بیش از یک قرن در مرکز این بحث‌ها قرار داشته است. با وجود اینکه تحقیقات نشان داده بود که نورولوژنز در مغز موش‌های بزرگسال اتفاق می‌افتد، بسیاری معتقد بودند که این فرآیند در انسان‌ها ادامه نمی‌یابد.

این نگرش در سال ۲۰۱۳ تغییر کرد، زمانی که تحقیقات تحت سرپرستی جوناس فریسن از مؤسسه کارولینسکا نشان داد که نورون‌های جوان در مغز بیماران بزرگسال مبتلا به سرطان وجود دارند. با این حال، همچنان شک و تردیدهایی وجود داشت،زیرا محققان نتواسته بودند سلول‌های پیش‌ساز عصبی(سلول‌های اولیه برای تولید نورون‌های بالغ) را در هیپوکامپوس انسان شناسایی کنند.

برای حل این اختلاف، فریسن و تیمش با استفاده از تکنیک‌های پیشرفته‌ای مانند توالی‌یابی RNA از هسته‌های سلولی، امضای ژنتیکی سلول‌های پیش‌ساز عصبی را شناسایی کردند. آن‌ها از الگوریتم‌های یادگیری ماشینی برای جستجوی این سیگنال‌ها در بافت مغز افراد در مراحل مختلف زندگی (از صفر تا ۷۸ سال) استفاده کردند.

یافته‌های این تحقیق نشان داد که سلول‌های پیش‌ساز عصبی در هیپوکامپوس انسان‌های بزرگسال وجود دارند، که نشان‌دهنده ادامه تولید نورون‌ها در مغز است. با این حال، نرخ‌های نورولوژنز در کودکان جوان بیشتر از افراد مسن‌تر بود. همچنین، برخی افراد بزرگسال تقریباً هیچ تولید سلول عصبی جدیدی در هیپوکامپوس نشان ندادند.

این سلول‌های پیش‌ساز عصبی در ساختاری به نام گایروس دندیتات قرار دارند که نقش مهمی در انتقال اطلاعات از قشر مغز به هیپوکامپوس دارد. برای تایید اینکه این سلول‌ها به نورون‌های بالغ تبدیل می‌شوند، محققان از پادگنی استفاده کردند که به پروتئین‌های ترشح‌شده توسط این سلول‌ها هنگام تکثیر متصل می‌شود.

این کشف می‌تواند در زمینه‌های درمانی نوآورانه، به ویژه در اختلالات عصبی‌تخریبی و روانی، کاربرد داشته باشد.