نشست «کنگره آزادی ایران»؛ از تکثرگرایی تا اختلاف بر سر حقوق ملیت ها
نشستی با عنوان «کنگره آزادی ایران» طی روزهای ۸ و ۹ فروردین در لندن برگزار شد؛ نشستی که با حضور طیفی از نیروهای سیاسی، فعالان مدنی عمدتاً جمهوریخواه و نمایندگانی از ملیتها و گروههای مختلف اجتماعی همراه بود. برگزارکنندگان اعلام کردند که هدف اصلی این کنگره، گفتوگو، همگرایی سیاسی و یافتن راهکارهای مسالمتآمیز برای آینده ایران بر مبنای تکثرگرایی بوده است.
به گزارش آذخبر، در این نشست علاوه بر حضور قابلتوجه شرکتکنندگان فارسیزبان با گرایشهای عمدتاً تمرکزگرا، نمایندگانی از احزاب و تشکلهای تورک، کُرد، عرب، ترکمن و بلوچ نیز حضور داشتند و دیدگاههای خود را مطرح کردند. در این میان، نمایندگان ملیتها بیشتر بر وجود ستم مضاعف علیه ملل غیرفارس تأکید داشتند، در حالی که بخشی از شرکتکنندگان فارسیزبان بر مفهوم کلی پذیرش تکثر بدون ورود به جزئیات ساختاری تمرکز کردند.
در جریان این کنگره همچنین اعلام شد که این مجموعه در نظر دارد در ادامه به یک ساختار سیاسی منسجمتر تبدیل شود؛ موضوعی که میتواند بر معادلات اپوزیسیون تأثیرگذار باشد.
در میان شرکتکنندگان، چهرههایی از فعالان و تشکلهای آذربایجانی از جمله سیمین صبری، ژاله تبریزی، علیرضا اردبیلی، یونس شاملی و دومان رادمهر نیز حضور داشتند و به بیان دیدگاههای خود پرداختند.
با این حال، این نشست با انتقادهایی نیز همراه بود. صالح کامرانی و یوسف عزیزی بنیطرف با انتشار بیانیههایی، نسبت به آنچه «برخورد گزینشی در انتخاب سخنرانان» عنوان کردند، اعتراض کرده و از شرکت در این نشست خودداری کردند.
از سوی دیگر، جریانهای سلطنتطلب نیز واکنش منفی به این کنگره نشان داده و آن را تلاشی برای تضعیف موقعیت سیاسی خود ارزیابی کردهاند. برخی منتقدان این جریانها معتقدند که مخالفت با طرح مطالبات ملیتها و هرگونه آلترناتیو سیاسی، ریشه در نگاه تمرکزگرا و انحصارطلبانه دارد؛ نگاهی که بهگفته آنها بیش از آنکه بر پایه نفوذ میدانی باشد، بر قدرت رسانهای استوار است.
