SİYASİ MƏHBUSLARIMIZI UNUTMAYAQ
Hər xalqın yaddaşı onun məhbuslarını necə xatırladığı ilə ölçülür. Güney Azərbaycanın dil, kimlik və haqq uğrunda həbs olunmuş insanlarını unutmaq — ikinci bir cəzadır.
I. Niyə yaddaş vacibdir?
Bir fəal, bir müəllim, bir jurnalist öz dili və xalqı üçün danışdığına görə həbs olunanda, onu unutmaq — zülmü tamamlamaqdır. Məhbus yalnız dəmir qapı arxasında deyil; o, həm də unudulanda ikinci dəfə həbs olunur. Bizim ən sadə, ən güclü borcumuz: bu adları canlı saxlamaq.
II. Mənzərə
İranda Azərbaycan türkü siyasi məhbusların dəqiq rəsmi sayı yoxdur — çünki dövlət nə «siyasi məhbus» anlayışını qəbul edir, nə də məhbusları etnik mənsubiyyətə görə açıqlayır. Mövcud olan — ARC İnsan Haqları Cəmiyyəti kimi qurumların topladığı, ad-ad sənədləşdirilmiş hallardır. Bu insanlar Təbriz, Ərdəbil, Urmu kimi bölgə həbsxanalarında, bəziləri isə Tehranın məşhur həbsxanalarında saxlanılır. İttihamlar demək olar ki, həmişə eynidir: «milli təhlükəsizlik əleyhinə fəaliyyət», «təbliğat» — yəni öz dilində danışmaq.
III. Nə edə bilərik?
- Adları yaşatmaq — danışmaq, yazmaq, xatırlatmaq. Unudulmamaq özü bir qorumadır.
- Ailələrə dəstək — məhbusun arxasında qalan ailə də cəza çəkir.
- Dəqiqlik — şişirtmədən, saxta rəqəmsiz, sənədli danışmaq; çünki həqiqət ən güclü silahdır.
IV. Nəticə
Bir xalqın ən qiymətli məhbusları onun vicdanının girovlarıdır. Onları unutsaq, sabah özümüzü də unudarıq. Ona görə də bu adlar bizim üçün yalnız xəbər deyil — bir əmanətdir.
Mənbə: ARC İnsan Haqları Cəmiyyəti; rəsmi etnik məhbus statistikası mövcud deyil.
Bu yazı Azxabar Həftəlik Jurnal — Say 6-nın bir hissəsidir. Bütün sayı (PDF və onlayn oxucu) üçün jurnal səhifəsinə baxın.
